Επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω τον τυπογράφο Ηλία Δικαίο , τον Δημήτρη Οικονόμου με τα ηχητικά ,τον Κώστα Κορδονουρη για της κορνίζες και τέλος τον Αντώνη Αναστασόπουλο για τα τυπώματα των εικόνων μου .
Ακόμα όλα τα μέσα μαζικής επικοινωνίας για την προβολή που μου έκαναν.
Τη μέρα των εγκαινίων μαζί μου ήταν ο Νικήτας ,ο Παναγιώτης ,ο Γιάννης ,ο Παναγιώτης , η Μάρθα , η Γωγώ ,ο Πέρις,ο Αλέκος και ο αδελφός μου που ήταν διπλά μου σε όλη αυτή τη προσπάθεια μου σε ευχαριστώ πολύ ,φυσικά το LUNA LOUNGE που με φιλοξένησε σε αυτήν την υπέροχη στοά.
Ακόμα θα ήθελα να πω και δυο λόγια για τον ηθικό αυτουργό αυτής της έκθεσης μου , είναι ο άνθρωπος που ήταν διπλά μου από την πρώτη στιγμή που αποφάσισα να κάνω αυτή την έκθεση , με συνόδεψε στα ταξίδια μου με βοήθησε στην επιλογή των εικόνων μου, φώτισε την ημέρα των εγκαινίων μου εδίωξε το άνχος μου και ομόρφυνε τη ψυχή μου,
σε αυτόν τον άνθρωπο είναι αφιερωμένος ο τίτλος της έκθεση μου,
‘ Ίσως , κάποτε να υπήρχε ζωή’ ,
γιατί σίγουρα κάποτε ζήσαμε μια ζωή που υπήρχε όμως ακόμα ζούμε ξανά και ξανά μια νέα ζωή και ίσως να υπαρχή ακόμα χρόνος ……
σου υποκλίνομαι μέσα από τη κάρδια μου .
Τέλος ευχαριστώ όλους εσάς που επισκεφτήκατε και είδατε αυτές τις εικόνες μου.
Βρέθηκα και στο πλατύ Μεσσηνίας για τους ιππικούς αγώνες .
Αλλά ο πρόεδρος του ΔΔ Πλατέως Δ.Καλαμάτας Παναγιώτης Τζαβάρας μου τα είπε όλα , και με έβγαλε από τη δύσκολη θέση να γράψω εγώ.
Μας είπε λοιπόν ο Παναγιώτης
Το Πλατύ είναι ένα όμορφο χωριό 520 κατοίκων με την απογραφή του 1991, 16 περίπου km Βορειοδυτικά της καλαματας , κτισμένο λίγο πιο περά από τις Ανατολικές όχθες του πόταμου Παμίσου . Με την νέα διοικητική διαίρεση της χωράς και την εφαρμογή των συνενώσεων το Πλατύ αποτελεί Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Αρφανών.
Ένα από τα σημαντικότερα ενδιαφέροντα , όχι μονό του Πλατύ , αλλά ολόκληρης της Μεσσηνίας , ακόμη και της Πελοποννήσου , είναι οι ιππικοί αγώνες ,που γίνονται κάθε χρόνο ,στις 23 Απρίλιου του Αγίου Γεωργίου.
Οι ιππικοί αυτοί αγώνες έχουν την αρχή τους σε πολύ μακρινή εποχή. Η παραδοση τους τοποθετεί στα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας. Λέγεται – κατά την παράδοση – ότι στους αγώνες έπαιρναν μέρος κυρίως έφηβοι , που γυμνάζονταν στην ιππασία για να χρησιμοποιηθούν ως έφιπποι αγγελιοφόροι του αγώνα για την απελευθέρωση. Ο αγώνας είχε ήδη αρχίσει στα βουνά της Μεσσηνίας , από τον Γρηγόριο Παπαφλέσσα , πολύ πριν ακόμη υψωθεί στη Μονή της Άγιας Λαύρας η Σημαία της επανάστασης .
Οι εμπνευστές των ιππικών αγώνων , για να εξαπατήσουν τους τούρκους ισχυρίζονταν ότι οι αγώνες έχουν θρησκευτικό χαρακτήρα και γίνονται στις 23 Απρίλιου , ημέρα που το χωριό έχει θρησκευτικό πανηγύρι προς τιμήν του Αγίου Γεωργίου.
Η παράδοση μας λέει ακόμη , ότι επ΄ευκαιριας του εορτασμού – του πανηγυριού και των αγώνων , συγκεντρώνονταν στο Πλατύ διάφοροι οπλαρχηγοί και ανταλλάσανε απόψεις και γνώμης για την καλύτερη διεξαγωγή του απελευθερωτικού αγώνα.
Για να κάνουν πιο αληθοφανή τον ισχυρισμό , ότι οι αγώνες αυτοί είχανε αποκλειστικά θρησκευτικό χαρακτήρα , απένειμαν σαν έπαθλο στον πρώτο μια κουλούρα ζυμωμένη με αλεύρι , αυγά και ζάχαρη . Το βραβείο το αθλοθετούσε το εξωκκλήσι Άγιος Γεώργιος , στην περιοχή του όποιου βρίσκετε ο ιππόδρομος .
Μετά την απελευθέρωση του γένους από τον τουρκικό ζυγό , σαν ιστορικό πλέον έθιμο συνεχιστήκαν και συνεχίζονται μέχρι σήμερα οι ιππικοί αγώνες , με έπαθλο την κουλούρα μέχρι το 1910.
Από το 1919 μέχρι τι 1927 , με την φροντίδα της εκκλησιάς καθιερώνονται τρία έπαθλα , ένα ρόλοι για τον πρώτο, ένα χάλκινο για τον δεύτερο και την ιστορική κουλούρα για τον τρίτο .
Από το 1927 μέχρι τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο 1940, τους ιππικούς αγώνες ανέλαβε υπό την προστασία το Υπουργείο Γεωργίας .
Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι και στα χρόνια της κατοχής το ιστορικό αυτό έθιμο δεν διακόπηκε. Οι αγώνες γίνονταν πάντοτε στις 23 Απρίλιου , παρόλους τους κινδύνους και τον φόβο των κατακτητών.
Από το1947 το Υπουργείο Γεωργίας μαζί με την Φίλιππο Ένωση , για την καλύτερη διεξαγωγή των αγώνων αποφάσισαν να χρηματοδοτούν τα πρώτα άλογα . κάποια αλλά έπαθλα συγκεντρώνονταν από τους συχωριανούς του εξωτερικού , την κοινότητα και την εκκλησία του χωριού.
Είναι περιττό να ειπωθεί ότι κάθε χρόνο , χιλιάδες ξένων , από όλα τα μέρη της Μεσσηνίας , συγκεντρώνονται στο Πλατύ , για να προσκυνήσουν τον Άγιο Γεώργιο και να παρακολουθήσουν τους ιππικούς αγώνες.
Οι αγώνες γίνονται στο ιπποδρόμιο , ο όποιος είναι χωμάτινος δρόμος μήκους 1 χιλιόμετρου και πλάτους 10 μέτρων , ξεκινάει από το εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου και φτάνει μέχρι το χωριό.
Ο Άγιος Γεώργιος από το εξωκλήσι του όποιου γίνεται η εκκίνηση των αγώνων , θεωρείται και ο προστάτης τους αναφέρεται ότι στα 200 περίπου χρόνια αγώνων δεν έχει σημειωθεί κανένα σοβαρό ατύχημα.
Σήμερα που οι τεχνολογία έχει περιορίσει την ύπαρξη αλόγων στο χωριό και την περιοχή , και ενώ όλοι περίμεναν κάποια στιγμή να σταματήσει αυτό το έθιμο , γελαστήκαν . πολλές οικογένειες του χωριού αλλά και ευρύτερα από το νόμο Μεσσηνίας έχουν αναλάβει την συντήρηση αλόγων – μάλιστα από καλές ράτσες – με μονό σκοπό να τρέξουν στους αγώνες , χωρίς να νοιάζονται για το χρηματικό έπαθλο , το όποιο συνήθως δεν καλύπτει τα έξοδα.
Έτσι πιστεύεται ότι θα συνεχίσει να υπάρχει αυτό το όμορφο έθιμο το μοναδικό ίσως στην Πελοπόννησο με τόσο μεγάλη διάρκεια στο χρόνο.
Για άλλη μια φορά η Martha Moreleon μας ταξίδεψε με χρώματα μουσικής σε ένα κόσμο μακριά από εμάς …
Την ευχαριστούμε πολύ για αυτό.
Μαζί με αυτήν όμως θα ήθελα να ευχαριστήσω και το Louna Lounge που με προσκάλεσε να καλύψω αυτό το μουσικό γεγονός, ήταν βραδύ που δεν θα ξεχάσουμε τις μουσικές από διάφορα μέρη του κόσμου από την banda τις Marthas .Επίσης προσωπικά μέσα από αυτό το κείμενο θα ήθελα να ευχαριστήσω τα παιδιά από την greatway που με αντέχουν όλα αυτά τα χρόνια και μου δημιουργούν αυτό το όμορφο site που σας παρουσιάζω σήμερα ..
Δεν θα σας μιλήσω ακόμα για το Παναγιώτη και τη Στέλλα , θα σας μιλήσω λίγο για εμένα που ένα ξωτικό έχει μπει μέσα στο μυαλό μου και μου έχει αλλάξει όλη μου την διάθεση .
Όμως αναρωτιέμαι πολλές φορές τη είναι αυτό που μας κάνει πιο δημιουργικούς , η χαρά ή η λύπη ! πιο μας δίνει πιο ρομαντικές εικόνες και τι πιο σκληρές , βουβές ,και άχρωμες .
Απάντηση δεν έχω , έχω να πω μόνο ότι αυτή τη στιγμή το ΄΄ βασανο μου ΄΄ μου έδωσε χρώμα και μελώδια στις δικές μου φωτογραφίες .
Με Παναγιώτης με τη Στέλλα λοιπόν , είχαμε κανονίσει τη φωτογράφιση τους ένα χρόνο πριν συναντηθήκαμε πολύ λίγο , πιστεύω όμως ότι περάσαμε πολύ καλά μαζί αυτές της δυο μέρες και του ευχαριστώ πολύ για αυτό .
Να είναι πάντα ευτυχισμένοι και αγαπημένοι ……
I won’t talk to you about Panayiotis and Stella, I will talk a little bit about me, about an elf that has dwelled in my mind and has changed my whole mood.
Many times, I am wondering what makes us creative, happiness or sorrow? what gives us the most romantic moments and what the most cruel, silent and colourless ones?
I do not have an anwer for that, all I have to say that this moment “my torment” has given colour and melody to my pictures.
Panayiotis, Stella and I hd arranged their shooting a year before we met. I believe we had a great time together those two days and I thank them a lot for that.
Τον Δημήτρη- Άγγελο τον βαπτίσαμε στις 19 Αύγουστου ωστόσο τώρα αποφάσισα να δείτε τις φωτογραφίες του .
Άκουσα κάτι πολύ όμορφο σήμερα , ένα παιδί δημιουργείται με αγάπη και πάθος , έρχεται στη ζωή με πόνο και μεγαλώνει με αγχος και αγωνιά , νομίζω ότι ταίριαζε απόλυτα και σε αυτή την οικογένεια .
Ο Παναγιώτης με τη Σόφια μου ζήτησαν να είμαι μαζί τους σε μια τόσο σημαντική ημέρα της ζωή τους τόσο δική τους όσο και του μικρού Δημήτρη – Άγγελου .
Τους ευχαριστώ πολύ για αυτό.
A baptism from yesterday.
Dimitris-Agelos was baptized at 19th August although now I decide to show you my pictures.
I heard something nice today, a child is created with love and passion, comes to life with pain and grow up with angst and agony, I think that is totally suitable for this family.
Panagiotis and Sofia asked to be with them in such a special day of their lives, not only for them but for little Dimitris-Agelos also.
Ήταν Σαββάτο 18 Αύγουστου ,από μικρό παιδί πάντα μετά το δεκαπενταύγουστο νιώθω ότι το καλοκαίρι βαδίζει προς το τέλος του , άλλο ένα καλοκαίρι χωρίς ερωτα , άλλα ένα καλοκαίρι με πολλούς καινούργιους φίλους .
Δυο από αυτούς ήταν ο Γιώργος με την Βικτωρία , ένα ζευγάρι που λόγο τον επαγγελματικών τους υποχρεώσεων , και της απόστασης τους γνώρισα καλά την ημέρα του γάμου .
Είναι φοβερά παιδιά με πολύ ζωντάνια και χαρά μέσα τους , τόση που την επόμενη μέρα του γάμου μετά από ένα τρελό ξενύχτη μου πρότειναν να πάμε στους καταρράκτες της Νέδας για να κάνουμε τη φωτογράφιση τους .
Τελικά νομίζω ότι είχαν δίκιο και το αποτέλεσμα θα τους ευχαριστήσει πολύ.
Αποφάσισα να κάνω απλές εικόνες χωρίς να επέμβω πολύ στη φωτογραφία χωρίς να αλλάξω τα χρώματα και πιστεύω ότι το κατάφερα.
It was Saturday, 18th August. Since I was a child, I have always felt that summer walks to its end after the 15th August, another summer without love, another summer with lots of new friends.
Two of them were George and Victoria, a couple which because of their professional commitments and distance got in touch with them on their wedding day.
They are amazing people with a lot of liveliness and joy inside them to such a degree that the next day of their wedding, after a crazy sitting up late, suggested going to Neda waterfalls for their shooting.
In the end, I think they were right and the outcome will bring pleasure to them.
I decided to make plain pictures, not to alter them, not to change the colours and I believe I did it.
η ιστοσλίδα μου χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει καλύτερη εμπειρία κατά την επίσκεψη σας.